زمزمه هاي پیامبر و دیوانه

afzoon — Sun, 18 Oct 2009 10:22:47 GMT

او چون نبود مدام بود !
   وقتی وقوع یافت
   حسرت از پیچاپیچ دلم گریخت
   باز شد چشمان بسته ام
   و احساس
   از ریشه های خشک
   جوانه زد
   وقتی وقوع یافت
   او مرده بود .

afzoon — Mon, 28 Sep 2009 07:53:16 GMT

سلام بر بانو

جز دوری شما ملالی نیست ؛ اینجا نه شروع فصل بهار عرفا ، پاییز ، به چشممان میآید نه جویبار زلال کوهستان که به آهستگی از فراز البرز به سمت کلکچال سرازیر می شود ، نه آفتاب آفتاب است نه ماه ماه است ، چرا که دلیل آفتاب شمایید که در هجرتی طولانی از این خاکی که گورگاه و زادگاه ماست بسر می برید .

روز ها از پی هم میروند مثل عقربه های ساعت که بی وقفه می چرخند می چرخند مثل زمین که حول محور فرضی سال هاست که قرن هاست که هزاره هاست که می چرخد و ما همچنان دوره می کنیم شب را و روز را و هنوز را .

دلم هوای چیزی را نمی کند نه غنچه ای نه شکوفه ای نه لبخندی ، دلم همچون کودکی در دریای حسرت و انتظار دست و پا می زند گاهی با موج های خاطره به سمت ساحل میآید گاهی با برگشت موج ها به میانه ی دریا میرود ، آرامش ندارد ، بانو دلی که آرامش ندارد خود را به زنده بودن میزند ، زنده نیست نفسش گرم نیست ، دلی که به قصد قربت یار در سینه نتپد دل نیست توپره است ، دل نیست گِل است دل نیست .... تو بگو آدمی که دلش به هوای سفرکرده ای که قصد بازگشت ندارد خوش است آیا میتواند حضور داشته باشد ؟ من هستم در خانه هستم در محل کار هستم در کوچه و خیابان هستم ، من نیستم من حضور ندارم من غایبم من در جمع منها هستم تنها هستم ... این بود و نبود آنقدر مثل موریانه درونم را جویده است که گاهی تعجب میکنم که چگونه مرا به دیگران می نماید و دیگران مرا باز می شناسند و مرا به نام خودم صدا میکنند !

بانوی اول ! آتش فشان اگر بود خاموش می شد تا به حال ، سیل گران اگر بود فرو می نشست ، زلزله اگر بود باز می ایستاد این چیست از شما در من که به جای مانده است که همواره گدازه هایش کلماتی می شوند سوزنده ، ارتعاشش ویرانگر ، و قدرتش هر چی می گذرد افزون تر ، فرزند آسمان نیز بانوی من اینگونه مفتون دختر دریا ها نبود بود ؟ شیرینی شیرین به جان فرهاد این اندازه نبود بود ؟ تو چگونه این همه خوبی شیرینی زیبایی مهربانی صداقت و متفاوت بودن را درخود جمع کرده ای که با هیچ مادینه بشری به قیاس در نیایی ؟ از این راز رمز گونه هیهات ! هیهات !

بانوی من ! قدوم مبارکت بر دیده گان من ، حتی اگر قدم های تو مجازی باشد چشم های من واقعی است و آستان همیشگی و گشوده ای است بر مسیر عبور یاد های ماندگار و حسرت زا .

afzoon — Sat, 25 Jul 2009 08:02:49 GMT

احمد شاملو :

" ....
آن که می انديشد
به ناچار دم فرو می بندد
اما آنگاه که زمانه
زخم خورده و معصوم
به شهادت اش طلبد
با هزار زبان سخن خواهد گفت."

afzoon — Sat, 13 Jun 2009 05:54:59 GMT

تمام شد !

afzoon — Sat, 06 Jun 2009 15:50:17 GMT

این روزها دو اتفاق افتاد که برای من تکان دهنده و جالب بود اولی انتخابات و حال و هوای آن که به روزهای اول و سال های اول انقلاب ماننده است و دیگری پیدا کردن نگین نایاب ِ گمشده ی انگشتری ِ زندگی ام .

بر خلاف روزهای اول انقلاب این روز ها تضارب فکری و تقاطع ِ نظرها نیست که کانون مجادله و بحث های خیابانی است آنچه امروز دیده می شود علائم و نشانه ها است هر کسی با یک علامت می نماید که چگونه می اندیشد ، یک روبان یک هدبند یک بادکنک رنگی ، با شال با کلاه ... رنگ ها با هم حرف میزنند ، رنگ سبز برای طرفداران موسوی ، رنگ سفید برای شیخ اصلاحات ، تلفیق سه رنگ ِ سبز و سپیدو قرمز برای احمدی نژاد ، رضایی هم که بیرنگ است !

از مادون قرمز تا ماورای بنفش ، حکایت جانانه ای است ، چکاچاک ِ انعکاس ِ رنگ ها ، نور ها تجزیه می شوند و شعار ها متولد می شوند ، هرچه هست ترکش رنگ ها شب های تهران را رنگین کرده است .

اما براستی ماهیت این رنگ چیست ؟:

هر رنگ محصول بازتاب محدوده ای از طیف نور سفید به چشم ماست مثلا اگر در نور ِ روز به گل سرخ نگاه کنیم گل سرخ همه ی رنگ ها را جذب میکند بجز رنگ قرمز را و آن را که جذب نمی کند لاجرم به چشم ما منعکس می کند و بدیت ترتیب ما گل سرخ را سرخ می بینیم ، از این تعریف استفاده میکنم و می پرسم اگر هر چهار کاندیدای محترم ریاست جمهری دوره ی دهم ، در زیر نور روز ، یعنی نور ِ واقعیت های برگرفته از عملکرد گذشته شان قرار بگیرند هر کدام چه نور هایی را جذب میکنند و چه نوری را به چشم ما منعکس میکنند ؟

بی تردید سبز نیست ، بی تردید سپید نیست ، بی تردید رنگ ِ پرچم ِ کشور ما نیست ....

به زبان دیگر شاید این ماییم که آرزو ها و امید هایمان را به رنگ های دلخواه درآورده و آن را بالای سرمان گرفته ایم والا بازتاب رنگ ها از این چهار بزرگوار دیگرگونه خواهد بود .

با آنکه از این بحث قصد نتیجه گرفتن ندارم ولی برای سبز شدن و به سبزی واقعی رسیدن وقتی به برگ ها نگاه میکنم سبز سبز می شوم و بی اختیار فریاد می کشم

من چه سبزم امروز .....

و اما اتفاق دوم ، در این مقال نگنجد آنقدر هست که به خاطرش بوسه بر چهارگوشه ی زمین زنم .

afzoon — Sat, 25 Apr 2009 07:15:32 GMT

سوار ِ برگ ِ خُشک ِ خاطره جدا شدم ز شاخه های زرد ِ زندگی ،

در آسمان رها شدم

و باد

برگ ِ خُشک را به ارتفاع می بَرَد ،

چه کوچک اند خانه ها !

به حرکت نقاط ِ تیره خیره مانده ام

چه کوچک اند سایه ها !

شهاب ِ ثاقبی مرا به ذکر ِِ ممتد ِدرخت ِ پیر ِ معرفت دچار میکند

به باد ِ شرزه اعتماد نیست ...

دوری و نزدیکی فقط به انصاف و مروت بسته نیست به خلق و خو نیز نظر دارد ، منیت های ساختگی ، کیش شخصیت های مهوع ، خود بزرگ بینی های مسخره و خیلی از عوامل دیگر در ساز و کارند که آدم ها را به هم نزدیک یا دور می کند .دوره ی ما از نظر اتفاق ها و حوادث در گذر تاریخ ، بس نادر بود و کم یاب ! ولی اگر تاریخ را به اندام بشر تشبیه کنیم ما در بد ترین جایش بدنیا امدیم جوانی کردیم و به میانه سالی رسیدیم .

انتظار داشتن از کودکانمان که آرزوهای برنیامده ما را زندگی کنند عمق ناموفقی و نارضایتی ما را از آنچه که گذشت نشان می دهد .

علت پراکندگی ، پراکنده گی نیست ! دوست ِ من ! خوب که نگاه می کنم فقط امروز ، فردا می شود و دیگر هیچ ...

از برف تا بنفشه

پرسه می زند بوسه

و با شکوفه در باد

طعم ِ گس ِ یاد

پراکنده می شود

***

باور کنم بهار را ؟

بر دیوار ِ حوصله

من چشم گذاشته ام ....

تبریک سال نو به همه ی عزیزان و همراهان .

afzoon — Sat, 28 Mar 2009 11:42:18 GMT

تبریک سال نو به همه ی عزیزان و همراهان .

afzoon — Sat, 10 Jan 2009 08:25:18 GMT

خیابان از شهر خالیست ، در کوچه ها خون می جوشد از خشم ، نه کبوتری که سپیدانه بال بگسترد نه شاخه ی زیتونی که آرام جان شود ، کودکی تکه پاره می شود چه کسی اشک می ریزد چه کسی می خندد ؟ تصویر های سیاه در هم ضرب می شود صدا به صدا نمی رسد ، اما یکی در گوشه ای دور به رقص لعبتکانی دل انگیز خیره مانده است به سیگارش پک عمیقی می زند و روی صفحه ای که در برابرش گشوده است در جای خالی یک مربع ، تیک میزند یعنی انجام شد .

این آتش از چه بر می خیزد ؟ ما در برابر ِ دیدگانمان فقط شعله ها را می بینیم ، چوب می سوزد لباس می سوزد ، لاستیک می سوزد آدم می سوزد همه در حین سوختن زبانه می کشند ، به ما شعله ها را نشان میدهند اما چه کسی هیزم به هیزم می بندد ؟

وقتی تو میدانی که جماعتی دل ندارند چگونه دل می سوزانند !؟

یکی در گوشه ای دیگر بعد از قیلوله ای سنگین تنش را به دست دلاک می سپارد خرناسه می کشد و در منحنی ِ تخیلاتش به سمت اوج پیش میرود ، او خود را صعود کرده می بیند ....

کودکان اما هنوز ارزان ترین کالایی هستند که به فروش می رسند گاه زنده گاه مرده !

afzoon — Sun, 14 Dec 2008 08:06:51 GMT

انتظار ...انتظار...انتظار ....

گویی در نهاد ِ بشر میل ِ به انتظار مثل ِ نیازی که کودکی نسبت به والدینش احساس می کند موج می زند ، تمایلی که هرچه جا افتاده تر باشی کمتر بروز می کند و هرچه خام تر باشی ، نارس تر باشی بیشتر جلب نظر می کند .

قبل از آنکه بپیچی تصور میکنی که شاید حادثه ای ترا تهدید می کند ، سرعت را کم میکنی ، منتظر میمانی تا آنچه را نمی بینی نزدیکتر شود عینی تر شود و آنگاه که پیچ را از سر گذراندی آرام میشوی و اگر مسیر مستقیم الخطی ادامه ی راه بود بر پدال ِ گاز پای می فشری و دور می شود تا پیچی دیگر ... هر چه این بزنگاه های ناشناخته بیشتر باشد طی ِ طریق تو سینوسی تر و نا استوار تر می شود .

لازم نیست تمام پیچ های مسیر های نا رفته را بشناسی ، نیاز نیست که پشت ِ تمام ِ دیوار های بلند را دیده باشی ، شاید کافی باشد که از سفر های طولانی و عذاب آور درون خویش به سلامت گذشته باشی ، هرچه ناخودآگاه ما پرملاط تر باشد قوی تر باشد و آگاهانه تر شکل گرفته باشد ، نیاز ِ ما به انتظار برای کشف حقایق کمتر می شود و منتظر بودن را از خود دور میکنیم .

فردا قرار نیست اتفاقی بیافتد ! منتظر اتفاقی هستید ؟

دیوانه گفت آدم ها فقط دلشان را به اگر ها و مگر ها خوش میکنند ، اینکه گفته می شود گذشته چراغ راه آینده است ، برای اینست که ببینیم مفهوم ِ انتظار ِ کور و جاهلانه چقدر مسخره و ابلهانه است ، اتفاق ها را ما می سازیم گاهی با بی تفاوتی هایمان گاهی با حضوری با شکوه و فعالانه مان ، و فراموش نکنیم که مجموعه ی خود ساخته ی زندگی ِ هر کس ، به اندازه ی عرضه و توان ِ آن شخص مساحت دارد نه بیشتر نه کمتر !

هرچه کلان تر نگاه می کنیم یعنی ساعت ها را در روز ها و روزها را در ماه ها و ماه ها را در سال ها و سال های خورشیدی را در سال های نوری می بینیم به بیهودگی ِ و فرسودگی ِ مفهوم ِ انتظار پی میبریم

منتظر نباشید نه شاه زاده ی خندان بر اسب ِ سفید ِ اصلاح طلبی میاید و نه شعارهای نفتی کسی را وعده ای غذا می شود ، پروا کردن مجاز نیست بشتابید بشتابید که تنها و تنها همت چاره ساز است ......

afzoon — Thu, 27 Nov 2008 12:35:18 GMT

غريبانه به کوچه زدم آنجا که بوي ياد هاي رفته را ميداد چقدر صدايت کردم چقدر ناله چه قدر آه ، چشمانت بسته بود نمي ديدي ام ، گوشهايت گرفته بود نمي شنيدي ام ، ميرفتي و ميرفتي هيچ اما نمي گفتي ! سنگفرش خيابان هنوز قرمز بود و برگ هاي سبز ، شبنم که نه اشک در چشمانشان بود شبنم که از اسمش پيداست روز ها نميآيد ....

هر چه پاپتي ست دور خودش جمع کرده اين جمله را هميشه خان عمو ميگفت و تو عصباني ميشدي و داد ميزدي شما ميدانيد چرا چرا شکمتان بزرگ شده است ؟؟؟ چون از شکم پاپتي ها انتگرال گرفتي و او هرگز نفهميد تو چه ميگوئي چون نمي خواست بفهمد شکمش را دوست داشت....

کمر کوچه ي تقدير

کمي بالاتر

نهر ابي ست که از خاطره سر ميگيرد

و موازات خيال ميرود زير پي ي منزل من

خانه من باغ است

پر از سوسن و ياس

پر از اطلسي هاي دم بخت

ياس من را اما ...سوسنم را ....

تو هم سهراب را دوست نداشتي ولي تعجب کردي و گفتي من اين شعر را از سهراب نشنيده بودم و من خنديدم که خوب آخه اين شعر سهراب نيست هنوز توي هيچ کتابي نرفته و تو باصداي بلند خنديدي و مرا غرق در بوسه کردي .روزهاي بنفش با جيغ هاي خاکستري و خطوط قرمزي که گنجشکها را از گربه ها جدا ميکرد.

گفتم حيوانات گياهخوار غذاي حيوانات گوشتخوارند و تو گريه کردي و من گريه کردم ياد گنجشکها افتاديم ياد قصاب باشي ياد فراش باشي ياد ....ديگر کوچه ... تو ميرفتي چقدر صدايت کردم چقدر ناله چه قدر آه ، چشمانت بسته بود نمي ديدي ام ، گوشهايت گرفته بود نمي شنيدي ام ، ميرفتي و ميرفتي هيچ اما نمي گفتي ! تو بر دوش پرندگان به سمت آسمان پرواز ميکردي ...چه قدر گريه کردم ....کوچه اما هنوز ... من اما خاکستري ام و ديگر صدايي نيست..