_{به فردا امید بسته بود در اعماق وجودش نوزاد ِ پیر شده ای بنام  انتظار زندگی میکرد می پنداشت که اوضاع بهتر خواهد شد مهربان تر میشوند نیاز ها برطرف شده و بجای کسی تصمیم نخواهند گرفت و حریم خصوصی کلید واژه ی مضحکه ی رسانه ها نمی ماند ، وقتی به او نگاه میکنم می بینم براستی به فردا امید بسته بود و این امید بر لبانش نقش  ِ لبخند می بست و گاهی به آهی در چشمانش برق زده میشد او اکنون دیگر زنده نیست در کنار ما آرمیده و اگر آیینه ای به سمت ِ صورتش  نزدیک کنیم هیچ اثری بر شفافیت آیینه نمی گذارد ، او که ما است وقتی می میرد  با خودش امیدش را هم می برد و مجموع این امید ها در زیر خاک هر لحظه متورم میشود ،  شکافی که میان ِ زمین و زمان وجود دارد برای رهایی امید از بند سنگ ها و جمجمه ها و استخوان هایی ست که دست و پایش را بسته اند و هر از گاهی که تورمشان بیش از حد شد از میان ِ شکاف ِ زمین و زمان با شدت به میان آدمیان پرتاب می شوند تا درد های آنان را تخفیف بدهند و از آه و ناله هایشان بکاهند .}

_{هیچکس اما نخواست به " امید " فردایش را ببندد همه یاد گرفته بودند به " فردا" امیدشان را ببندند ، بستن ، گره زدن ، پیوند دادن .....}

_{دیوانه برای بستن ، ریسمان ِ زیادی آورده بود کلاف در کلاف ، رنگ وارنگ ، با ضخامت های مختلف ولی سر ِ رشته های هر ریسمان گم شده بود گم سر شده بودند دیوانه می خندید از آن خنده های شیطنت آمیز و میگفت : این آن روی سکه ی سنگی ست که در چاه می اندازم ، با آن دوبند ِی جل و شلوارگشادش جولان میداد و با صدای بلند میخواند : بیایید بیایید امید است امید است ببندید ببندید که فردا نه چنین است .....}

_{دیوانه به راوی گفت وقتی پیامبر نیست اگرچه من راحت تر حرف میزنم ولی به نگاه های سنگینش عادت کرده ام .}

_{راوی گفت : او طولانی و  بسیار سکوت کرد نیزه ی کوتاهی آن زخم کهنه اش را خراشیده بود ولی در همین نزدیکی ست در کنار آن درخت ِ امید ، همراه آن پرستوی فردا ، در حنجره ی آن قناری که مرا و ترا به سمتش میکشاند ....}

_{دیوانه قلم مویش را در سطل ِ سبزی که دخترک ِ باده فروش به او هدیه کرده بود فرو برد و تصویر فردا را نقاشی کرد .}

رگبار ِ تند ، رعد و برق ، گرفتگی  ِ عضلات ِ زمین ، خمیازه های متواتر ِ کرگوشان ، همآغوشی ابر های سهمگین ِ سیاه ، آبگرفتگی  ِ خیابن هایی که زیر تگرگ های حق ِ مسلم چه خون ِ دل ها خورده اند ، گل آلودگی ِ سفره ها که بکارت ِ نفت را درون بشقاب های خالی به دردی مزمن مبتلا کرده است ، آب رفتگی ِ پارچه ها ، امنیت اجتماعی ، شالهایی که خود را روسری فرض کرده اند،خطر بزرگ ِ فاق ِ شلوارها ،دست های کوتاه زیر آستین های بلند ، هیاهوی بسیار برای هیچ ، هیچ ما همه آن ها ، توهم  ِ دشمن ساز ، فرافکنی ، در جستجوی دیوارهای کوتاه ، کوتوله پروری با سس  ِ من از همه قد بلند ترم این است رمزو راز ِ تسریع  در وقوع  ِ انفجار بزرگ ، بیگ بنگ !!!

پدری  به کودکی قول داد تا برایش دوچرخه بخرد تا با آن به مدرسه اش که بسیار دور بود از منزلشان برود و بیاید ، خرج عیاشی و بی بندوباری بی تدبیری و بی مسئولیتی پدر آنقدر زیاد بود که او نمی توانست به وعده اش عمل کند و هر شب که دیر وقت به منزل میآمد یک چیزی را بهانه میکرد و قبل از آنکه پسر به دوچرخه اشاره کند آنقدر میزدش که فرصتی و فضایی برای طرح آن باقی نمی ماند .

دوچرخه اما بهانه بود پدر نه روحش نه جسمش هیچوقت در خانه نبود وقتی که خوب فکر میکنم می بینم که آن پدر اصلا پدر نبود ...